Litrato

Sa aming paglisan ang litrato ang laging di maiwan

Laging kasama sa ano man laban ng buhay

Kapag nalulumbay o napapagod litrato ang hinahawakan

Napapailing o napapangiti sa katitig ng mga litrato ng mga naiwan

Kapag napagalitan ng among panga-api ng dayuhan

Uupo na lang sa isang tabi at ang isang munting litrato ay aming tangan

Larawan ang sumbungan sa lahat ng paghihinagpis ng buhay

Kinakausap hanggang makatulog ng tuluyan

Buti na lang nandyan ang litrato

pangpawi ng inis at lumbay  na nararamdaman

Di na lang papansinin  ano mang pangaaping naranasan

Dahil sa mga mata ng mga nasa litrato na nagsasabing

“kami’y naghihintay at lagi mo karamay sa ano mang laban ng buhay”

Taon man ay lumipas litrato pa rin ay maasahan

sa paggabay ng buhay ng aming mga minamahal

Nasusundan ang paglaki ng mga anak at apong naghihintay

Maraming okasyon ang dumaan aming pinanghihinayangan

Dama ang kirot sa aming dibdib na di kami kasama sa mga bagong litrato ng aming mga mahal sa buhay

Ngunit kita sa aming mga mata na may halong saya

Kapag nakikita sila’y malulusog at masasaya sa bawat

piraso ng litrato na aming natatanggap at napagmamasdan

Sa aming pakikibaka sa buhay litrato ang pangpalakas sa buhay

Lagi nagpapaalala na kami’y may pinaglalaanan ng lahat ng sakripisyo na aming pinagdadaanan.

Lagi may bakas ng ngiti sa mga labi kapag ang litrato ay

aming tangan at laging handa sa ano man laban

Sa aming manlalakbay malaki ang bahagi ng litrato

Litrato ang aming gabay sa araw araw dito sa malayong lugar

Kung saan naghahanap buhay para sa mga mahal sa buhay

Comments

[joycie]

can i add you as a friend?